Çocukların Katılımını Sağlamanın Birçok Yolu: Öğretmen Anlatımını, Etkileşimli Oyunu ve Tartışmayı Birleştirmek

Çocukların hepsi aynı şekilde öğrenmez. Bazıları yeni bir fikri net bir açıklama duyduğunda anlar. Bazılarının görmesi gerekir. Bazılarınınsa fikir netleşmeden önce ona dokunması, hareket etmesi, deney yapması ya da kendisinin denemesi gerekir.

Okullar ve anaokulları için bu, katılımın tek bir öğretim yöntemine bağlı olmak zorunda olmadığı anlamına gelir. Bir ders, aynı etkinlik içinde öğretmen anlatımı, etkileşimli oyun, uygulamalı deney ve grup tartışması gibi çeşitli biçimleri bir araya getirebilir.

Etkileşimli ekipmanlar bu biçimleri birbirine bağlamaya ve dersi çocukların önce bilgi aldığı, ardından bu bilgilerle çalıştığı ve son olarak keşfettiklerini tartıştığı bir sürece dönüştürmeye yardımcı olabilir.

Öğretmenle başlayın

Etkileşimli bir derse teknolojiyle başlamak gerekmez.

Öğretmen alışılmış bir şekilde başlayabilir: konuyu tanıtabilir, bir soru sorabilir, örnek gösterebilir ya da yeni bir kavramı açıklayabilir. Bu ilk aşama, çocuklara uygulamalı etkinliğe geçmeden önce ihtiyaç duydukları bağlamı sunar.

Örneğin, bir coğrafya dersinde öğretmen dağları, vadileri, nehirleri ve gölleri tanıtabilir ve arazi şeklinin suyun akışını nasıl etkilediğini açıklayabilir.

Küçük çocuklar için giriş daha basit olabilir: Yağmur yağdığında su nereye gider? Su yokuş yukarı akabilir mi? Bir dağ yaparsak ne olur?

Önemli olan, çocukların ekipmanla etkileşime geçmeden önce akıllarında bir soru olmasıdır.

Anlatımdan eyleme geçin

Bir sonraki aşama, çocukların aynı fikri kendi eylemleriyle keşfetmelerini sağlar.

Örneğin iSandBOX ile çocuklar gerçek kumu yeniden şekillendirerek dağlar, vadiler ve düzlükler oluşturabilir. Etkileşimli görselleştirme, fiziksel araziyle birlikte değişerek çocukların oluşturdukları şeyin sonucunu anında görmelerini sağlar.

Çocuklar, suyun yüksek yerlerden alçak yerlere aktığını yalnızca dinlemek yerine bir arazi oluşturup neler olduğunu gözlemleyebilir. Bir yamaç biçimini değiştirebilir, bir set oluşturabilir ya da yeni bir kanal kazıp sonuçları karşılaştırabilirler.

Böylece ders, “öğretmen anlattı” aşamasından “kendimiz denedik” aşamasına geçer.

Bu geçiş önemlidir; çünkü etkileşimli etkinlik, öğretilen konuyla doğrudan bağlantılıdır. Sınıfı eğlendirmek için eklenmiş, konudan bağımsız bir oyun değildir.

Çocuklara farklı roller verin

Etkileşimli etkinlikler, geleneksel bir anlatım sırasında daha az aktif katılım gösteren çocukları da sürece dahil edebilir.

Her çocuğun aynı anda aynı görevi yapması gerekmez. Bir çocuk araziyi değiştirebilir, bir başkası neler olduğunu gözlemleyebilir; diğerleri sonucu tahmin edebilir ya da fark ettiklerini açıklayabilir.

Öğretmen ders boyunca bu rolleri dönüşümlü olarak verebilir.

Örneğin, araziyi değiştirmeden önce bir grup şu soruyu yanıtlayabilir: “Sizce su nereye gidecek?”

Başka bir grup değişikliği yapabilir.

Üçüncü bir grup sonucu gözlemleyip ilk tahminin doğru olup olmadığına karar verebilir.

Böylece aynı öğrenme sürecine katılmanın birden fazla yolu ortaya çıkar.

Oyunu durdurup konuşun

Etkileşimli bir derste en yararlı anlardan biri, etkileşimin durduğu sırada yaşanabilir.

Bir deney ya da oyunun ardından öğretmen çocukları yeniden bir araya getirip neler olduğunu açıklamalarını isteyebilir.

Su neden bu yönde hareket etti?

Dağı yükselttiğimizde ne değişti?

İlk fikrimiz neden işe yaramadı?

Bir dahaki sefere neyi değiştirebiliriz?

Tartışma, çocukların yaşadıkları deneyimi arkasındaki kavramla ilişkilendirmelerine yardımcı olur. Çocuklar yalnızca etkileşimli yüzeyde gördüklerini hatırlamaz; ilişkileri tanımlamayı, sonuçları karşılaştırmayı ve akıl yürütmelerini açıklamayı da öğrenirler.

Küçük çocuklar için “Ne oldu?”, “Neden?” ve “Bir dahaki sefere ne deneyelim?” gibi basit sorular bile oyunu yapılandırılmış bir öğrenme etkinliğine dönüştürebilir.

Fikri yeniden deneyin

Dersin tartışmanın ardından sona ermesi gerekmez.

Çocuklar, az önce öğrendiklerine dayanan yeni bir görevle etkileşimli etkinliğe geri dönebilir.

Öğretmen şöyle diyebilir: “Şimdi, suyun bu alana uğramadan şu noktaya ulaştığı bir arazi oluşturun.”

Artık sınıfın yeni bir problemi çözmek için önceki gözlemlerini uygulaması gerekir.

Bu, basit bir öğrenme döngüsü oluşturur:

Açıklama → tahmin → etkileşimli etkinlik → gözlem → tartışma → yeni bir deneme

Aynı yapı farklı yaşlara, ders konularına ve öğrenme hedeflerine uyarlanabilir.

Tek bir etkinlik, farklı öğrenen türlerini kapsayabilir

Bir ders içinde çeşitli biçimleri birleştirmek, katılımı daha esnek hâle de getirebilir.

Konuşma konusunda rahat olan çocuklar tartışmaya katkıda bulunabilir. Uygulamalı etkinlikleri tercih eden çocuklar deneylere katılabilir. Görsel öğrenenler etkileşimli yüzeydeki değişimleri takip edebilir. Yanıtlarını oluşturmak için daha fazla zamana ihtiyaç duyan çocuklar önce neler olduğunu gözlemleyip ardından sınıf arkadaşlarıyla tartışabilir.

Amaç, çocukları sabit “öğrenme stillerine” ayırmak değil, tüm gruba aynı kavrama yaklaşmanın birden fazla yolunu sunmaktır.

Bir açıklamayı tam olarak anlamayan çocuk, fikri uygulamada gördükten sonra anlayabilir. Bir başka çocuk etkinliği anlayabilir, ancak altında yatan ilkeyi ancak öğretmenle tartıştıktan sonra kavrayabilir.

Dersin merkezinde yine öğretmen vardır

Etkileşimli teknoloji, net bir eğitim hedefini desteklediğinde en yararlı hâle gelir.

Ekipmanın dersin tamamını devralması gerekmez; çocuklar bağımsızca oynarken öğretmen de yalnızca izleyici konumuna düşmez.

Bunun yerine öğretmen süreci yönetir: soruyu ortaya koyar, görevi belirler, çocuklardan tahmin yürütmelerini ister, etkinliği yönlendirir ve sonucu yorumlamalarına yardımcı olur.

Böylece etkileşimli ekipman, yalnızca ek bir eğlence kaynağı değil, bir öğretim aracı hâline gelir.

Okullar ve anaokulları için esnek bir format

Aynı yaklaşım, çocukların yaşına göre farklı biçimlerde uygulanabilir.

Anaokulunda bir ders; kısa bir anlatım, basit bir etkileşimli görev ve çocukların fark ettiklerini konuştukları bir sohbetten oluşabilir.

İlkokulda öğretmenler tahminler, ekip rolleri ve farklı sonuçların karşılaştırılmasını da ekleyebilir.

Daha büyük çocuklarla etkinlik yapılandırılmış bir deneye dönüşebilir: bir hipotez kurmak, tek bir koşulu değiştirmek, sonucu gözlemlemek ve nedenini açıklamak.

Teknoloji aynı kalırken görevin karmaşıklığı gruba göre değişir.

Dinlemekten keşfetmeye ve açıklamaya

Bir ders, öğretmen liderliğindeki öğretim ile etkileşimli öğrenme arasında seçim yapmak zorunda değildir.

Bu iki yaklaşım birbirini güçlendirebilir.

Öğretmen bağlamı ve yönü belirler. Etkileşimli oyun, çocuklara bilgiler üzerinde eyleme geçme fırsatı sunar. Gözlem, sonucu görünür kılar. Tartışma, bu deneyimin anlayışa dönüşmesine yardımcı olur.

Okullar ve anaokulları, UTS Play'in etkileşimli çözümleriyle çocukların yalnızca dinlemekle ya da izlemekle kalmadığı dersler oluşturabilir. Öğrenme süreci öğretmenin kontrolünde kalırken çocuklar tahmin edebilir, deney yapabilir, tartışabilir, fikirlerini yeniden değerlendirebilir ve tekrar deneyebilir.

Bu yaklaşım, eğitim yapısını kaybetmeden tek bir dersi daha çeşitli hâle getirir ve daha fazla çocuğa öğrenme sürecine aktif katılımcı olma fırsatı verir.

iSandBox hakkında daha fazla bilgi edinin