Nauka współpracy poprzez interaktywną zabawę: zajęcia grupowe dla szkół i przedszkoli

Sprawdź, jak interaktywna zabawa może pomóc dzieciom ćwiczyć pracę zespołową, komunikację i wspólne rozwiązywanie problemów podczas aktywności, w których każdy wnosi swój wkład w osiągnięcie wspólnego rezultatu.

Nauka współpracy z innymi jest ważną częścią rozwoju dziecka. W klasie lub grupie przedszkolnej dzieci nieustannie spotykają się z sytuacjami, w których muszą słuchać siebie nawzajem, wyjaśniać swoje pomysły, czekać na swoją kolej, podejmować decyzje i dążyć do wspólnego celu.

Tych umiejętności trudno nauczyć się wyłącznie poprzez tłumaczenie. Dzieci potrzebują okazji, by je ćwiczyć.

Interaktywna zabawa tworzy środowisko, w którym współpraca staje się częścią samej aktywności. Zamiast po prostu słyszeć, że mają „pracować zespołowo”, dzieci otrzymują zadanie wymagające komunikacji, podziału ról i koordynacji działań.

Interaktywne rozwiązania UTS Play można wykorzystać do organizowania takich zajęć w szkołach i przedszkolach, łącząc naukę, ruch i pracę zespołową.

Dlaczego wspólna zabawa ma znaczenie

Zajęcia grupowe dają dzieciom praktyczny powód do komunikacji.

Gdy kilka osób realizuje jedno zadanie, muszą ustalić, co zrobić najpierw, kto wykona poszczególne działania i jak zareagują, gdy coś nie pójdzie zgodnie z planem.

W zależności od wieku dzieci i rodzaju aktywności może to pomóc im ćwiczyć:

• słuchanie innych uczestników;

• wyrażanie własnych pomysłów;

• czekanie na swoją kolej;

• dzielenie ról i odpowiedzialności;

• koordynowanie działań;

• wspólne podejmowanie decyzji;

• rozwiązywanie problemów w grupie;

• omawianie efektu.

Akcent przesuwa się z indywidualnego wykonania na wspólny cel: musimy znaleźć rozwiązanie razem.

Od zabawy obok siebie do zabawy razem

Istnieje ważna różnica między sytuacją, gdy kilkoro dzieci korzysta z tej samej przestrzeni do zabawy, a prawdziwą współpracą.

Samo ustawienie dzieci wokół interaktywnej instalacji nie tworzy automatycznie pracy zespołowej. Aktywność musi mieć wspólny cel.

Na przykład zamiast prosić każde dziecko o samodzielne wykonanie tego samego zadania, nauczyciel może stworzyć wyzwanie, w którym jedno dziecko wykonuje działanie, drugie obserwuje, co się dzieje, trzecie proponuje kolejny krok, a grupa wspólnie decyduje, jak kontynuować.

Interaktywne środowisko staje się przestrzenią do komunikacji i eksperymentowania.

Aktywność 1: Wspólnie zbudujcie krajobraz z iSandBOX

Dzięki iSandBOX dzieci mogą fizycznie kształtować piasek, a system interaktywny wizualizuje zmiany w krajobrazie.

Nauczyciel może postawić grupie wspólne zadanie:

„Stwórzmy krajobraz z górą, doliną i rzeką.”

Zanim dzieci dotkną piasku, omawiają, jak podejdą do wyzwania.

W grupie można podzielić role. Jedno dziecko tworzy górę, drugie pracuje nad doliną, kolejne obserwuje, jak zmienia się krajobraz, a jeszcze inne sprawdza, czy wszystkie elementy zadania zostały wykonane.

Następnie role można zamienić.

Najważniejsze jest to, że indywidualne działania wpływają na ten sam krajobraz. Jeśli jeden uczestnik zmieni jego część, pozostali mogą potrzebować dostosować swoją pracę.

Po wykonaniu zadania nauczyciel może zapytać:

Co zdecydowaliśmy najpierw? Czy mieliśmy różne pomysły? Jak wybraliśmy, co robić? Czy ktoś potrzebował pomocy? Co zmienilibyśmy, gdybyśmy spróbowali jeszcze raz?

W ten sposób aktywność związana z geografią może stać się także ćwiczeniem komunikacji i pracy zespołowej.

Aktywność 2: Jeden zespół, różne role

Interaktywne zajęcia nie wymagają, aby każde dziecko wykonywało tę samą czynność w tym samym czasie.

Zamiast tego nauczyciel może świadomie przydzielić różne zadania.

Na przykład mały zespół może obejmować:

Gracza — wykonuje główne działanie interaktywne.

Obserwatora — śledzi, co zmienia się na ekranie lub w środowisku interaktywnym.

Doradcę — podpowiada, co gracz mógłby spróbować zrobić dalej.

Koordynatora — dba o to, by każdy miał możliwość wniesienia swojego wkładu.

Po kilku minutach dzieci zamieniają się rolami.

Ta prosta struktura pomaga zapobiec sytuacji, w której jedna pewna siebie osoba przejmuje całą aktywność. Pokazuje też, że wkład w pracę zespołu nie zawsze oznacza wykonywanie najbardziej widocznego działania.

Obserwowanie, podpowiadanie, wyjaśnianie i koordynowanie to również ważne elementy pracy zespołowej.

Aktywność 3: Rozwiążcie wyzwanie razem

Interaktywne ściany i podłogi można wykorzystać do zajęć, w których dzieci muszą reagować na elementy wizualne, wykonywać zadania lub osiągnąć wspólny cel.

Zamiast zamieniać aktywność w rywalizację między pojedynczymi graczami, nauczyciel może wprowadzić wyzwanie zespołowe.

Na przykład:

„Czy cały zespół zdoła wykonać zadanie, zanim skończy się czas?”

Przed rozpoczęciem dzieci mają chwilę na zaplanowanie działania. Ustalają, gdzie stanie każdy uczestnik, kto skupi się na której części interaktywnej przestrzeni i jak będą się komunikować podczas aktywności.

Po pierwszej próbie grupa omawia, co się udało, a co nie.

Następnie próbuje ponownie.

Druga próba jest ważna, ponieważ dzieci mogą od razu wykorzystać to, czego nauczyły się podczas pierwszej. Współpraca staje się procesem planowania, działania, oceny i doskonalenia.

Aktywność 4: Stwórzcie jedną historię jako grupa

Kreatywne aktywności interaktywne również mogą zachęcać do współpracy.

Na przykład dzięki Living Drawings dzieci mogą tworzyć rysunki, które stają się częścią interaktywnego środowiska cyfrowego.

Zamiast prosić każdego o stworzenie niezwiązanego z innymi obrazka, nauczyciel może nadać grupie jeden wspólny temat:

„Stwórzmy razem podwodny świat.”

Dzieci najpierw omawiają, czego potrzebuje ich świat. Jedno może narysować rybę, inne morskie stworzenie, jeszcze inne przedmiot lub postać.

Wyzwanie polega nie tylko na tym, by każdy narysował coś samodzielnie, ale też na tym, by zdecydować, jak każdy element pasuje do wspólnej koncepcji grupy.

W przypadku starszych dzieci aktywność można rozbudować: grupa może wymyślić krótką historię o stworzonym świecie i wspólnie zdecydować, co dzieje się z jego bohaterami.

Aktywność 5: Wyjaśnij to swojemu zespołowi

Współpraca oznacza również umiejętność jasnego przekazywania informacji.

Nauczyciel może podzielić dzieci na małe grupy i przekazać jednemu uczestnikowi informację lub zadanie, którego pozostali początkowo nie znają.

Dziecko musi wtedy wyjaśnić grupie, co należy zrobić, nie wykonując zadania samodzielnie.

Na przykład podczas aktywności z iSandBOX jedno dziecko może otrzymać polecenie:

„Wasz zespół musi stworzyć dwa wyższe obszary z niższą doliną pomiędzy nimi.”

Dziecko wyjaśnia cel pozostałym, a zespół decyduje, jak go zrealizować.

Aktywność zachęca dzieci do przełożenia polecenia na własne słowa, uważnego słuchania i zadawania pytań, gdy coś jest niejasne.

Aktywność 6: Zmieniajcie lidera

Przywództwo może również stać się częścią procesu nauki.

Podczas dłuższej interaktywnej aktywności nauczyciel może wyznaczyć jedno dziecko na lidera zespołu na krótki czas. Lider nie wykonuje wszystkich działań. Jego rolą jest słuchanie propozycji, pomaganie w podziale zadań i dbanie o to, by grupa pozostała skupiona na celu.

Po kilku minutach liderem zostaje inne dziecko.

Rotacyjne pełnienie funkcji lidera daje różnym dzieciom możliwość doświadczenia obu stron współpracy: kierowania grupą i wspierania decyzji kogoś innego.

Pomaga też pokazać, że przywództwo to nie tylko mówienie innym, co mają robić. Obejmuje ono słuchanie, organizowanie i pomaganie zespołowi w osiągnięciu wspólnego rezultatu.

Rola nauczyciela: pytaj, nie rozwiązuj

W aktywnościach opartych na współpracy nauczyciel nie musi od razu podawać rozwiązania.

Gdy grupa napotyka problem, bardziej pomocne mogą być pytania:

„Co chcecie osiągnąć?”

„Czy wszyscy zgadzają się z tym pomysłem?”

„Kto ma inną propozycję?”

„Jak można podzielić to zadanie?”

„Co się stało po tej zmianie?”

„Co możecie spróbować zrobić inaczej?”

Takie pytania pozostawiają odpowiedzialność za aktywność po stronie dzieci, a jednocześnie pomagają im uporządkować dyskusję.

Dostosuj aktywności do różnych grup wiekowych

Wspólna zabawa może być dostosowana zarówno do przedszkola, jak i do szkoły.

W przypadku młodszych dzieci zadania powinny być proste i konkretne. Grupy mogą liczyć dwie lub trzy osoby, role mogą zmieniać się szybko, a nauczyciel może zapewniać więcej wsparcia.

W przypadku starszych dzieci wyzwania mogą być bardziej złożone. Mogą obejmować etap planowania, większe zespoły, konkretne obowiązki i omówienie po zakończeniu aktywności.

To samo interaktywne wyposażenie może więc wspierać różne formy pracy, zależnie od wieku dzieci i celu edukacyjnego.

Efekt to coś więcej niż samo ukończenie gry

Wartość edukacyjna wspólnej interaktywnej zabawy nie ogranicza się do tego, czy dzieci z powodzeniem ukończą konkretne zadanie.

Liczy się sam proces.

Czy słuchały siebie nawzajem?

Czy każdy miał możliwość uczestniczenia?

Jak radziły sobie z różnymi pomysłami?

Czy potrafiły zmienić swój plan?

Co pomogło im osiągnąć rezultat?

Technologia interaktywna zapewnia natychmiastową wizualną i fizyczną informację zwrotną, ale rozmowa wokół aktywności zamienia to doświadczenie w szerszą okazję do nauki.

Interaktywna zabawa jako przestrzeń współpracy

Szkoły i przedszkola coraz częściej potrzebują środowisk edukacyjnych, w których dzieci mogą robić coś więcej niż tylko odbierać informacje. Potrzebują okazji do odkrywania, komunikowania się, podejmowania decyzji i współpracy z innymi.

Interaktywne wyposażenie może wspierać takie podejście, tworząc wspólne doświadczenia, w których działania dzieci mają widoczne konsekwencje.

Piaskownica może stać się wspólnym eksperymentem. Interaktywna ściana może stać się wyzwaniem zespołowym. Kreatywna aktywność może stać się wspólnym projektem.

Technologia tworzy środowisko. Scenariusz edukacyjny zamienia je w okazję do nauki współpracy.

Poznaj interaktywne rozwiązania UTS Play dla szkół i przedszkoli i odkryj nowe sposoby łączenia nauki, ruchu i wspólnej zabawy.

Dowiedz się więcej o iSandBox